Vanaf eind 19de eeuw zijn de Fransen gestart om zich in de regio te vestigen die later Indochina zal genoemd worden. Het is pas in 1953 dat Frankrijk Laos erkent als souvereine, onafhankelijke staat.

Tussen 1964 en 1973, woedt de oorlog volop in Laos en krijgt het heel wat Amerikaanse bombardementen te verduren. Zeer schadelijke bommen (met verdelgende middelen) die nog vele jaren later hun tol eisen bij de bevolking en het milieu van Laos.

In 1975 grijpen de communisten de macht. Ze voeren een sociale politiek met veel aandacht en prioriteit  voor cooperatieve landbouw. Er komt een rem op privé initiatieven en investeringen.

Laos stelt zich opener op vanaf de jaren '90 en sinds een aantal jaren is er een zekere economische groei. Maar ondanks alles blijft Laos een zeer arm land, dat sterk afhankelijk blijft van internationale donoren.

Van de 6,4 miljoen inwoners, leven er 80% op het platteland en 20% in de stad. Eén op drie families leeft onder de armoedegrens (met minder dan 1 dollar per dag). De sterfte bij moeders en kinderen is nog altijd heel hoog. De levensverwachting is 64 jaar voor mannen en 67 jaar voor vrouwen.

Het Ministerie van Volksgezondheid heeft prioriteit gegeven aan het uitbreiden van het gezondheidsnetwerk tot in de meest afgelegen gebieden, waar vooral etnische minderheden wonen. De nadruk ligt op basisgezondheidszorg met oog voor preventie. De grootste uitdaging is de verbetering van de kwaliteit (en kwantiteit) van het medisch personeel vooral in de lokale ziekenhuizen en de gezondheidsposten.