In het Nidal Center krijgen Palestijnse jongeren in Jeruzalem vorming over hun identiteit, geschiedenis en rechten. Niet toevallig, want in Jeruzalem hangen rechten en identiteit zeer nauw samen. Toch is het niet makkelijk om jongeren te sensibiliseren om op te komen voor hun rechten in een stad waar overleven als ongewenste minderheid de prioriteit is. We spraken met Daoud, die het jongerencentrum leidt.

Verdeelde stad

In 1980 riep Israël Jeruzalem uit tot zijn eengemaakte en ondeelbare hoofdstad. En het klopt, er wordt hard gewerkt om de grens tussen West-Jeruzalem en het in 1967 door Israël geannexeerde oostelijke deel van de stad professioneel uit te wissen. De ongelijke behandeling van de inwoners maakt echter meteen duidelijk wanneer je ‘de grens’ tussen oost en west bent overgestoken. Je ziet het aan de huizen, hoe de straten er bij liggen, de militaire aanwezigheid.

“Het Nidal Center heeft mijn leven veranderd”

Daoud is sinds 1 jaar jongerencoördinator in het Nidal Center, de jongerenwerking van de Health Work Committees en partnerorganisatie van G3W in Palestina. Daoud groeide op in Silwan, een gemeente in Oost-Jeruzalem die de laatste tijd de internationale media haalt, omdat 22 huizen er zullen worden afgebroken voor de aanleg van een toeristisch park. Tientallen Palestijnse families zullen daardoor op straat belanden.

Daoud: “Ik hoorde voor het eerst over het Nidal Center via vrienden. Ik zat toen nog op de middelbare school en bracht m’n tijd met vrienden op straat door. Voor het eerst in mijn leven nam ik deel aan culturele activiteiten, waar ik meer te weten kwam over mijn identiteit en geschiedenis. Ik volgde ook een training in leadership, waar ik leerde hoe ik beter met anderen kon communiceren en hoe ik mijn opinies kon uitdrukken. Het Nidal Center heeft mijn leven veranderd.”

“De dagelijkse confrontatie met de bezetting heeft een grote impact op de jongeren”

Culturele centra zijn zeer belangrijk voor jongeren in Jeruzalem. Het Nidal Center is een van de grootste jongerencentra maar er is een groot tekort. Door wat jongeren zien in de media en de globalisering verliezen jongeren contact met hun identiteit. Ook de dagelijkse confrontaties met de bezetting heeft een grote impact op de Palestijnse jongeren. De economische situatie van de meeste Palestijnse families ziet er niet goed uit. Jongeren kunnen niet deelnemen aan activiteiten, omdat ze gaan werken om hun familie te helpen.

Daoud: “In de scholen krijgen de Palestijnse kinderen slecht onderwijs. Zelf volgde ik middelbaar onderwijs in een gemeenteschool voor Palestijnen, gecontroleerd door de Israëlische overheid. Die is niet geïnteresseerd in goed onderwijs voor Palestijnen. Elke klas telt gemiddeld 40 leerlingen. Er wordt niet geïnvesteerd in infrastructuur. In dergelijke omstandigheden is het onmogelijk om kwalitatief onderwijs te garanderen.

Het geweld van de bezetting voedt ook een cultuur van geweld onder de Palestijnse jongeren. De bezetting en hun slechte sociaal-economische situatie ontneemt hen elk perspectief. Bovendien is er geen overheid in Jeruzalem voor de Palestijnen. De rol van een jongerenbeweging is daarom zeer belangrijk om jongeren bewust te maken en hun gedrag te veranderen. Ze worden opgeleid als leiders en later zie je hen verantwoordelijkheid opnemen op de universiteit en in de maatschappij.”

Wat is jouw droom voor het Nidal Center?

“Mijn droom is dat het centrum kan groeien, een grote speelruimte, meer centra in Jeruzalem en de dorpen rond Jeruzalem. Ik droom ervan dat we meer en meer jongeren bij onze activiteiten kunnen betrekken. Er zijn zoveel jongeren die niet weten waarheen en die maar wat rondhangen zonder iets te doen.”

De sluiting van het Nidal Center door het Israelische leger moet dan een serieuze klap geweest zijn voor de werking?

“Het is het eerste grote probleem waarmee we ooit te kampen kregen. Het Nidal Center was niet alleen een plaats waar we de activititeiten organiseerden en vergaderingen hielden. Het was ook een spontane ontmoetingsplaats waar we problemen maar ook leuke dingen uit ons dagelijks leven konden delen. Zo een plek is cruciaal om contact met de mensen te onderhouden. Nu zijn we gedwongen om onze jongeren elders vorming te geven en andere locaties voor onze activiteiten te vinden. Gelukkig zijn er heel veel organisaties en ngo’s solidair. Ze stellen hun ruimtes ter beschikking wanneer het maar kan. Maar ondanks alle solidariteitsbetuigingen en protestacties tegen de sluiting baat er weinig tegen de bezetting.”

Wat verwacht je van internationale solidariteit?

“Het is belangrijk dat Palestijnen zelf zich blijven verzetten, maar al van bij het begin was dit conflict er niet alleen een tussen de Arabische wereld en de bezetting. Het is een internationaal conflict. De meeste internationale actoren ondersteunen nog altijd activiteiten van de bezetting. De problemen waar mensen in Europa, zoals in Griekenland, mee geconfronteerd worden, zijn terug te voeren tot dezelfde globalisering en het imperialisme. Het is belangrijk dat we onze krachten verenigen om deze problemen die de mensheid bedreigen het hoofd te bieden.

Ik hoop dat er steeds meer mensen zullen praten over de realiteit hier om de wereld te sensibiliseren en te mobiliseren voor het lot van de Palestijnen. Het is belangrijk om de BDS- (Boycott-Divestment-Sanction) campagne verder te zetten om een eind te maken aan de bezetting en het doden van mensen.”