BLOG

13/02

Colombia: Waarom het ministerie innemen?

Onze tweede bijdrage aan de rubriek "Wat nieuws dokter?" van het weekblad Solidair.

Mijn collega Veronique is net terug uit Colombia. Ik was erg nieuwsgierig naar haar ervaringen, want een paar maanden geleden hoorde ik van Mauricio Torres, een Colombiaanse gezondheidsactivist, hoe de gedeeltelijke privatisering van het gezondheidssysteem dramatische gevolgen had voor de bevolking. Met Veronique iets gaan eten was het perfecte excuus om haar eens uit te horen. Veronique was erg geraakt door de verhalen van twee vrouwen, Carmen en Estela.

Estela werkt in een publiek ziekenhuis en vertelt hoe de zogenaamde “Wet 100” private “ondernemingen ter promotie van gezondheid” (EPS) oprichtte. Deze EPS moeten nu, in plaats van de overheid, ziekenhuizen financieren. En waar halen die EPS hun geld? “Onze lonen passeren langs de EPS. Zo'n EPS ontvangt bijvoorbeeld 1.200.000 pesos (504 euro) per werknemer per maand. Hiervan gaat slechts ongeveer de helft naar de werknemer, en deze moet dan apart nog zijn sociale zekerheid betalen!”

Officieel zou de EPS met dit geld dus ziekenhuizen moeten financieren, maar vaak verkiest ze om in andere sectoren te investeren. Zo werden er recreatiedorpen of toeristische huisjes gebouwd. Het geld stroomde zo vlotjes naar vaak corrupte priv√©ondernemingen. De EPS Saludcoop ging op deze manier zelfs failliet en de ziekenhuizen die voor hun financiering van deze EPS afhankelijk zijn, wachtten tevergeefs op het beloofde geld. De priv√©sector heeft haar eigen prioriteiten, vertelt Estela: “Vroeger hielpen we iedereen in het ziekenhuis, met of zonder papieren. Nu moet je aangesloten zijn bij een EPS of je wordt niet eens geholpen.” Om meer winst te maken beperken de EPS ook de terugbetalingen van geneesmiddelen. Ze schrijven slechts vijf medicijnen voor waarvoor de kosten worden terugbetaald. De rest is op eigen kosten. De impact op de volksgezondheid is niet min: ziektes als TBC en malaria die bijna niet meer voorkwamen, zijn terug.

Carmen legt uit hoe de bevolking zich hiertegen verzet. Ze is al 33 jaar actief in de gezondheidssector en verantwoordelijke bij de vakbond ANTHOC. Haar familie betaalde een zware prijs voor hun strijd voor gezondheid. Haar broer werd vermoord, haar echtgenoot verdween, en zij zelf spendeerde lange tijd in de gevangenis. Ondanks het gevaar strijdt Carmen verder: “Er zijn veel sociale bewegingen die opkomen tegen de privatisering van de gezondheidssector in het land, zo ook de vakbonden. Dat is niet zo eenvoudig, gezien 80 % van de gezondheidswerkers die werken in de ziekenhuizen in Colombia werken via onderaannemers waardoor ze zich niet kunnen aansluiten bij een vakbond.” Carmen is ook daarom bijzonder trots op haar vakbond: “We zijn erg strijdvaardig. Zo hebben we al het ministerie van Gezondheid ingenomen en hebben we tentenkampen georganiseerd.”

 

Om de drie weken geeft de rubriek “Wat nieuws dokter?” van het weekblad Solidair, het woord aan G3W. Wij herpubliceren die bijdrage hier.

6046 keer gelezen