BLOG

26/07

Verslag: Solidariteitsreis Comac in Palestina

Het is reeds iets meer dan een week dat de zeventien jongeren van Comac Palestina doorkruisen. Elke dag ontmoeten ze nieuwe mensen en ondervinden ze de harde realiteit van de bezetting. Het hart en de geest vol woede en hoop, doen zij relaas van hun eerste momenten in Palestina.

« Het is belangrijk dat jullie hier zijn. Op die manier kunnen jullie ons verhaal vertellen en de hele wereld laten weten wat hier gebeurt. » - Een inwoner van Hebron, Palestina

Hebron, een stad onder militaire bezetting, voelbaar op elke straathoek

Verschillende mensen uit onze groep zijn gechoqueerd na hun bezoek aan Hebron. Enkelen beschrijven dit in harde, krachtige bewoordingen:

« Zoveel indrukken, zoveel emoties dat ik niet weet wat in zeggen. In welke volgorde. Hoe. Ik heb zin om er alles in een keer uit te gooien.»

« Ik wandelde in de straten van Hebron vandaag. En ik heb pijn. Mijn darmen liggen in een knoop. Ik ween in dikke tranen, vol woede en boosheid.

Want ik heb vandaag de Palestijnen zien behandeld worden als beesten, als vuilnis. Hebron bezoeken roept zeer sterk herinneringen op aan de getuigenis van een luitenant van het Israëlische leger en lid van Breaking the Silence: « Ik bevond mij in een situatie die mijn geest zodanig had aangetast dat, na een zekere tijd, de Palestijnen geen menselijk gezicht meer hadden. Het waren Arabieren en ze hadden in mijn opzicht elke vorm van menselijkheid verloren. »

Vandaag ontmoette ik mannen en vrouwen die geen recht hadden om zich vrijelijk te verplaatsen in hun eigen stad, in hun eigen land. Het was hen verboden met de wagen te rijden (de kolonnes van het Israëlische leger mogen dat dan weer wel). Hun wijk was omgeven door vier checkpoints, die synoniem staan voor de agressie, de intimidatie en het risico op willekeurige arrestaties met de dood als gevolg (34 personen enkel in 2016). Zodanig dat de jongeren niet meer naar school willen gaan omdat de doorgang in de checkpoints zó vernederend en gevaarlijk is.

Vandaag ontmoette ik een jongere die werd gearresteerd… omdat hij voor ingenieur studeert. « Jij wil bommen leren maken, zeker ? » beten de soldaten hem toe die hierin een geldig motief vonden om hem op te sluiten, uit te kleden en hem 24 uur later, enkel in onderbroek, terug vrij te laten, aan een checkpoint kilometers uit de buurt van waar hij woont.

Ik liep vandaag over een markt, helemaal bedekt met metaalgaas. Dit om de Palestijnen die er hun inkopen doen te beschermen voor de stenen die de kolonisten uit hun ramen werpen naar hen.

Ik zag vandaag soldaten die traangas wierpen op kinderen - inderdaad: kinderen! – omdat ze met keien naar hen gooiden. Naar hen, die hen gedurende decennia van alles hebben beroofd.

Vandaag heb ik pijn. Ik ben razend. Ik heb zin om te roepen. Naar de hele wereld te roepen wat er zich hier afspeelt. Wat de Palestijnen dagelijks moeten verduren. De wreedaardige bezetting en de onaantastbaarheid van Israël. Maar ik grijp me vast aan de enorme kracht van dit volk dat zich zo verzet. Ik laat me inspireren door de strijd tegen dit meedogenloze kapitalistische systeem. »

Achter het geweld van de bezetting bevindt zich de hoop van de Palestijnen. Voor de vrouwenbeweging die Comac hier ontmoette is het klaar en duidelijk: “Dit is ons land en we zullen het verdedigen totdat het wordt teruggegeven aan ons. En het zal ons worden teruggegeven. Binnen twee jaar, binnen twintig jaar of binnen dertig jaar, maar het zal terug van ons zijn. In de tussentijd organiseren we ons en helpen we mekaar. Het is belangrijk dat jullie hier zijn. Op die manier kunnen jullie ons verhaal vertellen en de hele wereld laten weten wat hier gebeurt.”

Jeruzalem, waar men de hoop nooit opgeeft

« Leven in Oost-Jeruzalem is voor een Palestijn als zijn identiteit verliezen. Letterlijk: ze zijn officieel geen burgers van Jeruzalem, enkel ‘bewoners’. Bewoners van hun eigen land, inwoners in hun eigen huis. Maar geen burgers.

Israël wist, steen per steen, pagina per pagina, de historische verwijzingen naar Palestina. Met één enkel doel: het niet te ongerechtvaardigde rechtvaardigen. De kolonisatie, meter per meter, van de Palestijnse gebieden. Doen geloven dat hier vroeger nooit Palestijnen woonden. Dat Israël “een land zonder volk voor een volk zonder land” is, zoals de zionisten het verwoorden.

Dus herschrijft Israël de geschiedenis. Op de monumenten, in de geschiedenisboeken, in de steden. Ze herschikken Jeruzalem naar hún beeld. Er is geen straat of er hangt geen Israëlische vlag - vaak meerdere. En in geen enkele straat kan je de Palestijnse vlag zien, want die is verboden en wordt als een propagandamiddel beschouwd.

Ze vegen de geschiedenis weg, maar zullen de hoop niet doden. Geen enkele Palestijn die ik heb ontmoet is de hoop verloren. Zij zullen hun land nooit verlaten. Men blijft vechten tot Palestina vrij zal zijn. »

Geconfronteerd met deze schokkende getuigenissen, vol woede en hoop, dringt er zich één vraag op: Wanneer gaan onze overheden eindelijk een einde maken aan hun samenwerking met de extreemrechtse overheid van kolonisten die Israël is? »

591 keer gelezen