BLOG

08/11

Een overenthousiaste Mario...

Ben er net een paar weekjes tussen uit geweest. Terugkomen uit vakantie is altijd een beetje spannend.

Mario drukt me prompt een tekst van Richard Falk, Speciaal Rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, onder de neus

Enerzijds ben je wat bang voor de berg werk die op je wacht, anderzijds is het fijn de draad weer op te pikken. De eerste collega die ik hier op het bureau tegenkwam was een overenthousiaste Mario. Hoewel hij, denk ik, wel blij was me terug te zien, snapte ik al snel dat zijn enthousiasme weinig met mijn terugkomst te maken had.

Hij vroeg me of ik me Heleen, een jonge dokter die twee jaar geleden onze partner Health Work Committees in Palestina bezocht, herinnerde. Terug in België legde Heleen destijds, samen met G3W-partner intal, op de Algemene Vergadering de aandeelhouders van Dexia het vuur aan de schenen: “Geachte aandeelhouders,” begon ze heel officieel, “Graag had ik een vraag gesteld in verband met Dexia Israël. Maar daarvoor zou ik eerst mijn ervaring in Palestina met u willen delen. Uw bank ondersteunt de schending van de mensenrechten in de bezette gebieden, om het cru te zeggen, maar dat is de realiteit. Zo stonden we op een woensdagochtend te wachten aan de zoveelste [Israëlische] checkpoint om tot bij het dorpje Ni’lin te geraken. Ni’lin ligt vlakbij Modi’in Illit, een settlement die door uw bank wordt gefinancierd. Zoals bij zovele kolonies gebeurt, wordt de regio errond volledig ingepalmd [door Israëli’s] en voor Palestijnen ontoegankelijk gemaakt. Is er vruchtbare grond te rapen dan zal deze meestal worden geannexeerd om winsten te boeken voor de kolonie. Winsten die uw leningen afbetalen. Ook het wegennetwerk en de watervoorzieningen voor de Palestijnen moeten eraan geloven. De bevolking van Ni’lin moet niet alleen uren moeten omrijden om in het dichtstbijzijnde ziekenhuis te geraken (in Ramallah), maar vaak ook moeten wachten of zelfs niet mogen passeren door de ettelijke checkpoints, roadblocks, enz. Menige vrouw is bevallen aan de checkpoint. En menig man is er gestorven.”

Heleen klaagde ook de apartheidsmuur die de Israëlische kolonies moet “beschermen” aan: “Die muur is in 2004-2005 gebouwd, goed mogelijk dat het geld van uw bank kwam. De muur snijdt de bevolking af van hun landbouwgrond en van hun jobs in andere steden. Ondanks dat landbouw de voornaamste bron van inkomsten is voor de Palestijnen, wordt land regelmatig afgenomen of vernietigd. Ook gewoon als pesterij. De gezondheidsimpact is nefast wanneer men geen inkomsten, geen scholing, geen ziekenhuizen heeft. In bepaalde dorpen, is er ook geen watervoorziening. Mensen zijn aangewezen op regenwater of water aankopen.”

Desondanks beweert de Dexia Foundation dat ze ‘een steentje wil bijdragen aan een meer solidaire wereld’. Heleens vraag was dan ook simpel: “Wanneer gaat u uw eigen principes in daden omzetten? Wanneer stopt u alle steun aan deze schending van de mensenrechten?”

Ik was Heleen natuurlijk niet vergeten en Mario drukt me prompt een tekst van Richard Falk, Speciaal Rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, onder de neus. Het rapport voor de Algemene Vergadering van de VN beschrijft hoe de Belgische overheid verantwoordelijk gesteld kan worden voor de financiering van de illegale kolonies in de Palestijnse gebieden door Dexia NV. De Belgische overheid is immers meerderheidsaandeelhouder van Dexia NV. Falk heeft Heleen duidelijk begrepen. Hij verwijst trouwens expliciet naar G3W-partner intal! Dat is impact... Nu ervoor zorgen dat de Belgische regering luistert.

 

Om de drie weken geeft de rubriek “Wat nieuws dokter?” van het weekblad Solidair, het woord aan G3W. Wij herpubliceren die bijdrage hier

6386 keer gelezen