BLOG

10/09

Filipijnen: Zich versterken door verzet

In België wekt de regering wel eens de schijn dat ze “alle sociale partners” respecteert. In de Filipijnen is dat zeker niet het geval.

Het volk leert veel door deze strijd en wordt sterker.

De Belgische regering wekt wel eens de schijn dat ze “alle sociale partners” respecteert, maar bij de Filipijnse regering is dat zeker niet het geval: haar keuze laat zeker geen twijfel. Daar worden verschillende dorpen gewoon van de kaart geveegd om plaats te maken voor bedrijven, vastgoedcomplexen en shopping centra. De verjaagde gezinnen weten niet waar ze naartoe moeten trekken en worden dikwijls gewoon verplaatst naar de bergen, ver van hun werk. Dat brengt extra vervoerskosten met zich mee, kosten die ze met hun mager loon maar moeilijk kunnen betalen. Zo werd op 4 juli een dorp met zestig gezinnen, Big Nay in het Valenzueladistrict (Manilla), met de grond gelijk gemaakt.

De moeder van een gezin vertelt: “De regering gaf aan elk gezin 5.000 pesos om een woning te huren. Maar hoe moeten we verder leven als je weet dat de minimumhuur 2.000 pesos bedraagt? In het beste geval houden we het twee maanden vol. En wat dan? Wij hebben het geld gebruikt om voedsel te kopen. Mijn echtgenoot en verschillende andere mannen uit ons dorp werden ontslagen omdat hij de dagen voor de afbraak afwezig was op zijn werk. We wisten niet precies wanneer de afbraak zou doorgaan. De mannen in het dorp hebben zich dus georganiseerd in shiften om aanwezig te zijn als ze zouden komen. We hebben nu geen inkomen meer. Ze hebben ook onze waterput vernietigd. Nu moeten we ons water kopen, wat weer extra kosten betekent. Ik mis mijn huis. Hoe moeten we verder? De mensen die verondersteld worden ons te helpen zijn zij die ons in deze situatie gebracht hebben.”

Ook een vissersdorp in Culasi op het eiland Panay, werd het slachtoffer van deze regeringspolitiek. De regering besliste dat de vissers en hun familie het dorp moesten verlaten en dat er verschillende grote projecten op die plaats zouden komen. Maar de mensen boden weerstand. Er werd een campagne op touw gezet om het plaatselijk bestuur te verplichten tenminste voor een nieuw onderkomen voor de vissers te zorgen. Met de steun van Gabriëla, partner van Geneeskunde voor de Derde Wereld (G3W), werd de oproep een succes en had hij een sneeuwbaleffect. Veel mensen die voorheen gelaten de repressie ondergingen, hebben nu begrepen dat ze er niet alleen voor staan en strijden nu mee. Ook in Roxas City, een stad in het noorden van het eiland, zijn de mensen in opstand gekomen tegen de uitzettingsplannen van de regering en tegen de armoede. De stadsambtenaren waren er snel toe gedwongen de activisten te woord te staan en rekening te houden met hun eisen.

Het grootste verschil ligt echter op een ander vlak. Het volk leert veel door deze strijd en wordt sterker. “Ik ben echt veranderd door de strijd tegen de vernietiging van een dorp in Culasi”, vertelt Emma Perdano. Emma heeft onder meer geleerd hoe ze een beweging moet leiden: “Ik heb geleerd me te verdedigen tegenover de machtigen en de regering. Ik ben een moedig mens geworden. Als vrouw die een beweging leidt, heb ik de vissers en hun families geholpen bij hun opleiding. Ik ben niet meer bang. Ik durf zelfs het woord te nemen tijdens openbare bijeenkomsten en mijn standpunt verdedigen”.

 

 

Om de drie weken geeft de rubriek “Wat nieuws dokter?” van het weekblad Solidair, het woord aan G3W. Wij herpubliceren die bijdrage hier.

 

Foto: Alexia Fouarge

 

 

6646 keer gelezen